17ος αιώνας. Η Γαλλία πνίγεται στον φόβο.
Η πανώλη θερίζει πόλεις, δρόμοι αδειάζουν, σπίτια σφραγίζονται. Ο θάνατος έχει μυρωδιά.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα τρόμου, τέσσερις άνδρες κινούνται σαν σκιές. Μπαίνουν στα σπίτια των νεκρών. Αγγίζουν αντικείμενα. Λεηλατούν περιουσίες. Και βγαίνουν… ζωντανοί.
Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει πώς.
Όταν τελικά συνελήφθησαν, οι αρχές τους υποσχέθηκαν επιείκεια αν αποκάλυπταν το μυστικό τους. Εκείνοι αποκάλυψαν μια συνταγή.
Ξύδι εμποτισμένο με άγρια βότανα.
Δεντρολίβανο. Θυμάρι. Λεβάντα. Φασκόμηλο. Σκόρδο. Μπαχαρικά.
Ένα υγρό με έντονη, διαπεραστική μυρωδιά. Το άλειφαν στα χέρια, στο σώμα, στα ρούχα. Πίστευαν πως το άρωμα καθάριζε τον «μολυσμένο αέρα» και δημιουργούσε έναν αόρατο προστατευτικό μανδύα.
Την εποχή εκείνη κυριαρχούσε η θεωρία των «μιασμάτων» — ότι δηλαδή οι ασθένειες μεταδίδονται μέσω του κακού αέρα. Και αν ο θάνατος είχε μυρωδιά, τότε ίσως η σωτηρία να είχε επίσης.
Παρότι σήμερα γνωρίζουμε πως η πανώλη δεν νικιέται με άρωμα, πολλά από τα βότανα της συνταγής έχουν πράγματι ισχυρές αντισηπτικές ιδιότητες. Το θυμάρι και το δεντρολίβανο είναι φυσικά πλούσια σε αιθέρια έλαια. Η λεβάντα καθαρίζει και εξισορροπεί. Το σκόρδο θεωρούνταν σύμβολο προστασίας.
Το «Ξύδι των Τεσσάρων Κλεφτών» έγινε θρύλος. Φαρμακοποιοί το πουλούσαν ως ελιξίριο. Οι άνθρωποι το κουβαλούσαν μαζί τους σαν φυλαχτό.
Ίσως τελικά το άρωμα να ήταν κάτι περισσότερο από πολυτέλεια.
Ήταν ασπίδα. Ήταν ψυχολογική δύναμη. Ήταν έλεγχος μέσα στο χάος.
Σήμερα, κάθε φορά που μυρίζουμε ένα άρωμα με νότες βοτάνων, λεβάντας ή μπαχαρικών, κουβαλάμε — ασυνείδητα — αυτή την αρχαία ανάγκη: να προστατευτούμε, να νιώσουμε καθαροί, να ξεχωρίσουμε.
Γιατί το άρωμα δεν είναι απλώς ευωδιά.
Είναι ταυτότητα. Είναι ενέργεια.
Και μερικές φορές… είναι ιστορία που επιβίωσε από τον ίδιο τον θάνατο.
About author
Add comment